สวัสดีค่ะ
หนูต้องขออภัยที่หายหน้าไปน้านนานเลย ก็ป่าป๊าหน่ะสิมัวแต่ทำอะไรก็ไม่รู้ เดี๋ยวก็ไปตลาด, ไปเอาของที่ไปรษณีย์, ไปดูของที่Index Living Mall, ทำกับข้าว, ช่วยหม่าม้าซักผ้า, พาหมาไปเดิน, อาบน้ำให้หมา, เล่นกับหมา เอาอาหารให้หมา ฯลฯ เอ่อไอ่สี่ข้อหลังนั่นหน่ะมันเรื่องสำคัญจริงๆไม่ว่ากันเนาะ แฮ่ม เอาเป็นว่าหนูจะพยายามเตือนป่าป๊าให้มาเล่าเรื่องต่างๆของหนูบ่อยๆก็แล้วกันนะคะ

ตั้งแต่วันเกิดหนูเป็นต้นมาฟ้าฝนตกหนักทุกวันโดยเฉพาะในวันเกิดหนูเลย ฝนตกตั้งแต่บ่ายแก่ๆจนเย็นจนน้ำนองเอ่อท่วมถนนจวนจะถึงขอบฟุตบาทอยู่แล้ว หนุเลยได้แต่นั่งแกร่วที่บ้านไม่ได้ออกไปเดินไปวิ่งกับป่าป๊า ที่สนามก็แฉะเล่นไม่ได้เซ้งเซ็ง หลังจากนั้นมาหนูแทบไม่ได้ออกเดินออกวิ่งกับป่าป๊าเลย จนกระทั่งฝนหยุดตกเมื่อสามสี่วันมานี้เอง
พูดถึงตอนไปเดินกับป่าป๊าหนูมักจะชอบดมโน่นดมนี่และบางทีก็แอบชิมด้วย ทำให้ป่าป๊าโมโหกระตุกสายจูงทุกครั้งที่จับได้ แล้วก็บ่นว่าสกปรกบ้างละ ไม่อร่อย เอ้ย กินไม่ได้บ้างละ มีเชื้อโรคบ้าง ต่างๆนาๆ จริงๆแล้วหนูก็แค่อยากชิมดูว่ามันเป็นอะไร เป็นอาหาร หรือของกินรึปล่าว จะได้ช่วยป่าป๊าประหยัดค่าขนมของหนูไง ไม่เข้าใจกันบ้างเลย แต่ก็เอาเหอะหนูรู้ว่าเค้าคงห่วงหนูถึงได้ห้ามไม่ให้หนูกินไปเรื่อย แถมยังไปหาข้อมูลจากเว็บของหมอ สแตนลี่ย์ โคเรน(Dr. Stanley Coren)มายืนยันด้วยนะคะ ลองอ่านดูค่ะ
เมื่อเปรียบเทียบกับสัมผัสของการดมกลิ่นแล้ว น้องหมาดูจะไม่ค่อยใส่ใจกับรสสัมผัสมากนัก เพราะดูเหมือนกับว่าอะไรก็ตามที่เข้าปากได้ก็คืออาหารหรือของกินไม่ว่ามันจะมีรสชาติอย่างไรก็ตาม ซึ่งเป็นสิ่งไม่ดีต่อเค้าเท่าไหร่ เพราะอาหารของกินของคนหลายๆอย่างเป็นพิษภัยกับน้องหมา อย่างเช่นช็อคโกแลต ซึ่งคนส่วนใหญ่คิดว่าการให้รางวัลสุนัขด้วยการให้ช็อคโกแลตน่าจะเป็นสิ่งพิเศษสำหรับเค้า โดยเฉพาะในช่วงเทศกาลต่างๆที่มีช็อคโกแลตร่วมด้วยยิ่งแล้วใหญ่ บางทีก็เผลอวางไว้ในที่สุนัขคาบถึงกลายเป็นของว่างของเจ้าตูบมันซะเลย คาเฟอีน (caffeine)และธีโอโบรมีน(theobromine)ที่มีอยู่ในช็อคโกแลตนมหนึ่งแท่งสามารถทำให้น้องหมาน้ำหนัก10ปอนด์ป่วยหนักได้ สีที่เข้มขึ้นของช็อคโกแลตก็หมายถึงปริมาณของส่วนผสมดังกล่าวยิ่งเข้มข้นขึ้น และในปริมาณที่เท่ากันช็อคโกแลตที่ใช้ทำขนมถ้าสุนัขน้ำหนัก10ปอนด์ตัวนั้นกินเข้าไปก็อาจถึงตายได้

หัวหอมกับกระเทียมก็เป็นอาหารต้องห้ามของหมาด้วยเหมือนกัน ปริมาณอันมากมายของกำมะถัน(sulfur)ในพืชผักเหล่านี้จะไปทำลายเม็ดเลือดแดงก่อให้เกิดโรคโลหิตจางอย่างรุนแรงได้
แม้กระทั่งสิ่งที่ไม่ใช่ของกินหรืออาหารก็สามารถล่อใจสุนัขได้ เช่น ในออสเตรเลีย คุณพี่หมาบ็อกเซอร์(boxer) อายุ18เดือนชื่อคิตตี้(Kitty) มีอาการกินไม่ได้นอนไม่หลับ คุณหมอให้ยากินก็แล้วยังไม่ดีขึ้น เจ้าของเลยลองเปลี่ยนคุณหมอที่รักษา คุณหมอคนใหม่ตัดสินใจผ่าตัด และก็ได้มีดหั่นขนมปังยาว12นิ้วออกมาจากพุงกระทิพี่คิตตี้ เคราะห์ดีที่ไม่ไปบาดกระเพาะเป็นแผลสาหัส (ปัจจุบันนี้พี่เขาก็หายดีเป็นปกติแล้ว) นี่ละหนอปากหนอปาก เอ ที่พวกคนชอบใช้คำเรียกคนอื่นว่าปากสุนัขหรือปากหมานี่จะหมายถึงเค้ากินไม่เลือกไม่ว่าจะเป็นอิฐ หิน ดิน ทราย ได้ทุกอย่าง ช่างเป็นมนุษย์พันธุ์พิเศษจริงๆ

แล้วพบกันใหม่นะคะ บ๊ายบายค่ะ

ไมโล

สวัสดีค่ะ

เมื่อวาน(16 ตค.)หนูไปหาคุณหมอจิ๊บตามที่คุณหมอได้โทรมาเตือนป่าป๊าเมื่อวานซืน ชั่งน้ำหนักได้ 34.4 กก. เท่าสัปดาห์ที่แล้ว และพี่ชุดแดงวัดอุณหภูมิทางก้นด้วยแท่งแก้วเย็นๆได้ 102 ํF ทะเลมีคลื่นเล็กน้อย เอ้ยเป็นอุณหภูมิปกติ ไม่มีไข้ คุณหมอได้ขูดเอาผิงหนังตรงขาหลังด้านซ้ายไปส่องกล้องจุลทรรศน์ตรวจหาเชื้อ(ตัวไร Demodex) ปรากฏว่าไม่เจอ (ไชโยโห่ฮิ้ว!) ที่โคนหางขนก็เริ่มงอกเยอะขึ้น คุณหมอบอกจะหยุดจ่ายยากิน แต่ให้ใช้แชมพูยาต่อไป ส่วนสาเหตุที่ง่ามนิ้วเท้า(ก็หนูไม่มีนิ้วมือไง)มีผื่นแดงเห่อนั้นเป็นเพราะหนูแพ้สารต่างๆเช่น ดินหรือความชื้น และเชื้อราซึ่งคุณหมอบอกมันเป็นเชื้อที่ชอบฉวยโอกาสในทุกโรคผิวหนังเลย (แหม ถ้าพวกนักฟุตบอลศูนย์หน้าทีมชาติไทยเป็นอย่างเชื้อราบ้างก็ดีเนาะ จะได้ฉวยโอกาสทำประตูคู่ต่อสู้เยอะๆเผื่อจะได้ไปบอลโลกกับเขามั่ง แล้วหนูจะยกย่องให้เกียรติตั้งฉายาให้เลย เช่น ซิโก้เชื้อรา, ลีซอเชื้อรา เป็นต้น) ซึ่งแชมพูยาก็สามารถบรรเทาได้ แต่ยังไงก็ควรระวังอย่าให้หนูไปเล่นน้ำแฉะๆ ย่ำดินเปียกๆ น้ำครำโคลนเลนสกปรก เดี๋ยวจะทำให้หนูมีอาการแพ้ขึ้นมาอีก ป่าป๊าเลยขอให้คุณหมอจ่ายครีมทาผิวหนังแก้แพ้อักเสบเผื่อไว้ ส่วนที่ยังมีรอยแผลนั้นคุณหมอให้ทายาเบทาดีนเอาเดี๋ยวก็หาย

พูดถึงเรื่องนี้ทำให้หนูนึกถึงเรื่องที่หนูชอบวิ่งไล่เจ้าตัวประหลาดหางยาวคล้ายจิ้งจกแต่ตัวใหญ่กว่า ป่าป๊าเรียกมันว่ากิ้งก่า มันชอบอยู่บนต้นไผ่บ้าง ต้นกุหลาบบ้าง บางทีมันก็ออกมาวิ่งในสนามหญ้า ตอนหนูเจอมันครั้งแรกมันอยู่บนต้นกุหลาบดอกสีชมภู มันตกใจกระโดดลงมาบนพื้นสนามหญ้าหนูก็ตกใจกระโดดถอยหลัง มันหยุดมอง หนูก็เลยเดินเข้าหามันจะขอดมๆสักหน่อย มันกลับวิ่งหนีไปเร็วปรื๋อเลย แล้วก็หยุดอีก พอหนูเข้าไปหามันใกล้ๆมันก็วิ่งอีก วิ่งๆหยุดๆ จนมันปีนขึ้นต้นโมกหลวงต้นใหญ่ หนูรอมันปีนลงมาตั้งนานก็ไม่ยอมลง ก็เลยเลิกเล่น ตั้งแต่นั้นมาหนูเจอมันทีไรก็จะชวนมันวิ่งไล่กันตลอดเลย พอดีหน้าฝนสนามหญ้าแฉะอีกทั้งหนูมีปัญหาเรื่องผิวหนังป่าป๊าก็เลยไม่ให้เล่นอีกยกเว้นไปฉี่ไปอึ๊ แล้วพาหนูไปเดิน-วิ่งที่สวนหย่อมและตามซอยต่างๆในหมู่บ้านซึ่งทำให้หนูรู้จักกับเพื่อนๆเยอะเลยไว้จะแนะนำให้รู้จักกันวันหลังนะคะ วันนีหนูขอแนะนำเจ้ากิ้งก่าคู่ปรับให้รู้จักก่อนก็แล้วกัน พอด๊ป่าป๊าเจอมันวันก่อนและได้ถ่ายรูปมันไว้ให้หนูเอามาโชว์ค่ะ

หม่าม้าได้ถามคุณหมอเรื่องจะเปลี่ยนอาหารให้หนูเป็นอาหารสุนัขโตสูตรปลาหรือสูตรข้าวโพดดี คุณหมอแนะนำว่าก็ขึ้นอยู่กับว่าเราอยากบำรุงน้องหมาเราอย่างไรเช่นถ้าหากอยากให้มีขนสวยเป็นเงางามก็ใช้สูตรปลา(มันมีน้ำมันปลาซึ่งช่วยบำรุงขน) แต่ถ้าเป็นสูตรข้าวโพดก็จะช่วยควบคุมน้ำหนักทำให้หุ่นดีเนื่องจากมีใยอาหารเยอะนั่นเอง ที่จริงยังมีอีกหลายสูตรให้เลือก เดี่ยวป่าป๊าจะหาข้อมูลมาให้อ่านนะคะยกเว้นสูดเตี๋ยวคงจะไม่มีแน่ๆ(อิอิ) ตอนท้ายหม่าม้าเค้าสงสัยว่าที่ถุงใส่อาหารหนู(เป็นอาหารสำหรับลูกสุนัขพันธ์ลาบราดอร์ รีทรีฟเวอร์(Labrador Retriever Breed)ของรอแยลคาไนน(Royal Canin)ชนิดเม็ด)เขียนว่าสำหรับลูกสุนัขอายุ1ถึง15เดือน แต่ที่ฟาร์มเกิดของหนูบอกว่าให้เปลี่ยนอาหารเมื่อหนูอายุได้12เดือน คุณหมอก็บอกว่าสามารถเปลี่ยนได้โดยดูได้จากที่หนูโตเร็วมีรูปร่างใหญ่เกือบเต็มที่แล้ว ออกจะอ้วนไปนิดนึง แล้วอาหารสำหรับลูกสุนัขมันจะมีโปรตีนและสารอาหารต่างๆสูง อาจทำให้อ้วนได้ง่าย แต่ถ้าจะกินต่อไปตามฉลากก็ได้เพียงแต่ลดปริมาณลงให้พอเหมาะกับความต้องการของร่างกายหนู(แต่ใจหนูบอกมากๆยิ่งดีฮ่ะ)

สรุปหม่าม้าบอกว่างั้นก็ให้หนูกินอย่างเดิมก็แล้วกัน ป่าป๊าเองอยากจะให้เปลี่ยนเป็นสูตรปลาเพราะเค้าก็ชอบกินปลาเหมือนกัน หม่าม้าเลยว่าป่าป๊าประสาทแล่ก! จบข่าว.

แล้วพบกันใหม่น้า บ๊ายบาย

ไมโล
Saturday, October 17, 2009